Karlijn Tolsma, 9 februari 2012
Mauritius , Flic en Flac 30°

Nieuwe ronde, Nieuwe kansen!

Er is alweer een maand voorbij gevlogen. Januari is alweer verleden tijd, en dat maakt dat het tijd is voor weer een nieuwe blog. Mijn huisgenootjes waar ik 5 maanden lang mee heb samengewoont, zijn inmiddels alweer in het koude, besneeuwde en vooral ijzige Nederland. En dat betekend, dat ik sinds een paar weken nu in mijn eentje in het appartement woon. Best wel heel erg wennen, na 5 maanden met mensen te wonen, om nu ineens alleen te zijn. Met deze reden heb ik dan ook geprobeerd om te kijken of er andere mogelijkheden qua woonsituatie waren voor mij. En dat is een beetje uit de hand gelopen, maar daarover straks meer!

In de afgelopen maand is bijna de complete groep die hier 5 maanden is geweest, weer vertrokken naar Nederland. Ik ben dan ook al een paar keer naar het vliegveld op en neer geweest om mensen uit te zwaaien en afscheid te nemen. Heel appart gevoel ook. Zeker toen Yoni vertrok.. Met haar heb ik toch echt wel een goeie vriendschap opgebouwd hier, en dat afscheid viel me dan ook het zwaarst. Mooie was dan wel weer dat ze op een zaterdagavond vertrok, dus daarna natuurlijk gelijk aan de zuip gegaan op een mooi feestje om het verdriet weg te drinken. En bleek achteraf ook nog eens dat ze gewoon nog een nachtje in Mauritius verbleef, omdat het vliegtuig niet vertrok wegens technische problemen. Maar goed, dat terzijde.

In de afgelopen weken ben ik redelijk actief geweest moet ik zeggen. Ik heb namelijk een van de vele bergen hier beklommen genaamd Le Pouce. Deze berg geeft je een prachtig uitzicht over de hoofstad Port Louis. Het uitzicht was echt super mooi, maar de tocht naar het bovenste puntje viel me toch wel zwaar. Eenmaal boven was het de moeite gelukkig meer dan waard. Al weet ik wel zeker dat dit de eerste en de laatste keer was dat ik die berg beklom. Ook ben ik eindelijk naar de Tamarind Falls geweest. Dit zijn bijzonder mooie watervallen met 7 plateaus. Deze had ik al een tijdje willen bezoeken, omdat ik de mooie foto’s van de rest al had mogen bewonderen. Maar zelf had ik nog niet de kans gehad om erheen te gaan. Er was me al gewaarschuwd dat het een hele klim zou worden. Nou dat was zeker niet gelogen! Stijl naar beneden ging de heenweg.. en je raad het al, stijl omhoog ging de terugweg. Het was zwaar, maar ook weer supermooi en zeker de moeite waard maar weer. Bovendien vond ik het toch net even iets beter te doen dan die berg Le Pouce. Deze wil ik dus zeker nog wel een keer bezoeken. Heb ook een aantal mooie kiekjes geschoten voor de liefhebber uiteraard.

Dan was het ook eindelijk weer een keer zover dat ik profijt had van mijn stageplek. Ik werd vorige week namelijk gevraagd om te helpen met een fotoshoot in Casela. De bedoeling was dat ik participeerde aan bepaalde activiteiten in het park (lees ziplinen, quadbiken e.d.) en dat ik tijdens die activiteiten gefilmd werd met een 3d-camera. Nou, over dat aanbod hoefde ik natuurlijk niet lang na te denken, dat snap je wel! Ik mocht tevens 2 vrienden meenemen. Dus samen met Francesca en Frank heb ik een dagje doorgebracht in het Casela park, waar we ons gewaagd hebben aan vele ziplines (ook van een waterval af!!), en aan quadbiking door de safari. In die safari lopen vele beesten rond zoals, struisvogels (engg!!), schildpadden, pauwen, herten, zebra’s, etc. Tijdens de rit even gestopt om de beesten te voeren. Nou heb ik altijd gedacht dat zebra’s lieve beesten waren, maar niets leek minder waar. Want deze zebra’s kwamen gezellig op me af stormen, en een van die leuke beesten besloot dat hij geen zin had in het stukje brood dat ik mn handen had, maar dattie wel een hapje van mij wilde proberen! Lekker dus, heb ik weer, gebeten door een zebra, in mijn arm! Nog steeds een mooie blauwe plek zitten, dus die heeft me goed te pakken gehad. Weer een ervaring rijker, en he, hoeveel mensen zouden er op de wereld zijn die kunnen zeggen dat ze door een zebra gebeten zijn?

De Public Holidays zijn hier (gelukkig) ook nog vollop aanwezig. Zo was er afgelopen dinsdag weer eentje genaamd: Thaipoosam Cavadee. Dit is een Hindu festival waarbij ze wandelen van een bepaald punt, naar een tempel. Hiebij dragen ze grote, zware ‘’versieringen’’ op hun rug, schouders en hoofd en hebben ze naalden door bepaalde delen van het lichaam. Wij zijn bij deze optocht gaan kijken, en ik ben zeker blij dat ik dit heb gedaan. Het was heel idrukwekkend om te zien hoe mensen zo voor hun geloof gaan. Er waren mannen en vrouwen bij, die bijna van hun stokje gingen omdat het zo zwaar was. En ook mannen met haken in de heupen waaraan ze een kar meetrokken achter zich. Heel appart, en ook best wel luguber op sommige momenten. Ook hiervan plaats ik natuurlijk wat foto’s voor de geïnteresseerde.

Dan nog even in het kort over de minder leuke gebeurtenissen van afgelopen weken. Ik heb een niet zon leuke er/aan-varing met het bemiddelingsbureau dat me hier gebracht heeft gehad. Ik ga er niet al te lang over uitbreiden in deze blog, omdat ik vind dat hier eigenlijk alleen maar leuke verhalen in horen. Het komt erop neer dat ze me verboden hebben te verhuizen hier. Dit wilde ik graag omdat ik waarschijnlijk voor een aantal weken alleen blijf wonen, omdat er nog geen nieuwe studenten in mijn huis komen wonen. Hier had ik best wel problemen mee, omdat ik juist ervoor heb gekozen om met dit bedrijf in zee te gaan, zodat ik niet alleen zou komen te zitten hier. Wat nu dus wel het geval is. Na ‘’overleg’’ met het bemiddelingsbureau, is de situatie op zn zachts gezegd heel naar afgelopen. Ze hebben de situatie heel onproffessioneel afgehandeld, en de conclusie is nu dus, dat ik blijf wonen waar ik nu zit. Verdere details zal ik hierin niet plaatsen, en het hele verhaal komt nog wel eens een keer wanneer ik weer thuis ben.

Na regen komt zonneschijn, want na het slechte nieuws heb ik ook nog het beste nieuws ooit. Mijn lieve vriendinnetjes Liske en Marloes komen me namelijk volgende week (!) al opzoeken hier! Hier heb ik zo enorm veel zin in! Want van alles wat dat kleine kikkerlandje te bieden heeft, mis ik mijn vrienden en familie toch het meest! Dus dat word anderhalve week lekker touren en ouwehoeren met mijn oude vertrouwde vriendinnetjes, zodat ik ze alles kan laten zien hier! Zeer zeker dat de volgende blog dus over de avonturen van Lis, Loes en Karlie gaan.

Bisous bisous,

Karlijn

P.S. Ohja, en mensen in het Friesche Land. Ik vind jullie natuurlijk allemaal heel erg lief. Maar NO WAY dat die Elfstedentocht dus dit jaar gaat gebeuren! Dat jullie dat even weten. Verder hou ik wel van jullie hoor

Naar Karlijn in Mauritius bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl